Yazar: Orhan MERAL

Isparta Gönen: İl merkezine 25 km uzaklıktadır. Isparta-Burdur karayoluna 5 km uzaklıktadır. Deniz seviyesinden yüksekliği 1050 metredir. Tınaz tepenin hafif meyilli yamaçlarına yerleşmiştir.

Uzun yıllar “Konak” ismi ile de anılan Gönen, Konan ismini kervancıların İzmir-Aydın kervan yoluyla İç Anadolu’ya geçerken Gönen höyüğündeki fener nedeniyle, burada konaklamalarından almıştır.

İlçede turizm önemli bir potansiyel olarak değerlendirilmekte, Güneykent beldesinde yapılan gül turizmi, son yıllarda 15 bin civarında turistin buraları ziyaret etmesine sebep olmuştur. Ayrıca Yunus Emre hakkında da türbesinin burada olmasına istinaden çeşitli etkinlikler düzenlenmektedir.

 

TARİHİ

Roma imparatoru Augustus’un, Pisidia bölgesinde kurduğu 4 şehirden birisidir.

Sonraki dönemde, bölgede Hamitoğlu Beyliğinin egemenliği görülür.

Hamitoğlu Hüseyin Bey, toprakların büyük bölümünü Osmanlı Sultanı I. Murat’a satmış ve Gönen’e çekilerek geri kalan topraklarını buradan idare etmiştir.

İstiklal savaşında İtalyanların Antalya’yı işgallerinden sonra, işgale Burdur ve Isparta yönünde devam edeceklerinin anlaşılması üzerine Isparta’da mahalli direniş çalışmaları başlatılmıştır.

Bu çalışmaların önderliğini yapan Hafız İbrahim teşkilatlanmayı gerçekleştirmek için, 22 Haziran 1919 tarihinde bir bildiri yayınlar.

Bu bildiriyi duyan Gönenliler bir toplantı yaparak, Gönen’den 76 gönüllüyü hemen Isparta’daki birliğe göndermişlerdir. Gönen 1990 yılında ilçe olmuştur.

 

ELMA

İlçede en fazla gelir getiren ürün elmadır. Toplam 8930 dekarlık alanda 16 bin ton elma hasat edilmektedir. En fazla elma varlığı Senirce köyündedir.

 

GÜL

İlçede 3758 dekar alanda yağ gülü üretilmekte ve 1425 top yağ gülü çiçeği elde edilmektedir. Isparta il genelinde en fazla gül üretimi burada yapılmaktadır. Elde edilen gül yağı, özellikle Arap ülkelerine ve Avrupa ülkelerine ihraç edilmektedir.

 

GÖNEN MESLEK YÜKSEK OKULU

Süleyman Demirel Üniversitesine bağlı Meslek Yüksek Okulu; Muhasebe Programı ve Büro Yönetimi ve Sekreterlik Programları ile başlamış ve 2004 yılında Gönen’e taşınmıştır. Halen Yüksek Okul bünyesinde 7 bölüm ve 11 programla eğitim ve öğretime devam edilmektedir.

Isparta il merkezindeki Üniversite kampüsüne 17 km uzaklıktadır.

GEZİLECEK YERLER

 

ESKİ HAMAM

İlçe merkezinde Cami mahallesi Hamam Sokaktadır. Mülkiyeti Gönen Belediyesine, sorumluluğu ise Vakıflar Genel Müdürlüğüne aittir. 2003 yılında, I. Gurup Anıt Eser olarak tescil edilerek koruma altına alınmıştır. Hamamın önünde bulunan ve hamama sonradan eklendiği düşünülen geniş kare mekan, kiremit çatılıdır.

Metruk hamam, halk arasında Selçuklu hamamı olarak bilinmektedir. Müze kayıtlarında ise “Eski hamam” olarak geçer. Kitabesi ve vakfiyesi yoktur. Ancak 50 yıl öncesine kadar faal olduğu ve kullanıldığı söylenir.

Kare şeklindeki hamam, soğukluk, ılıklık ve sıcaklık bölümünden oluşur. Hamamın önünde ve sonradan eklenen kare mekan, kiremit çatılıdır. Bu mekanın ilave bir hamam yapısı olduğu düşünülmektedir.

Çünkü günümüze kadar gelebilen sıvalarından bu durum anlaşılmaktadır. Orta mekanın doğusunda kare planlı pandantif geçişli kubbeli bir halvet vardır. Kubbede bir adet ortada, yedi adet çevresinde aydınlık feneri bulunur.

Bu kısımda batı ve güneyde köşeleri motifli iki kurna vardır. Mermer kurnalar özgündür. Batıda kurnanın iki köşesinde kum saati şeklinde kabartma vardır. Plan olarak Anadolu’daki birçok hamamla benzerlik göstermez.

 

SİNAN DEDE TÜRBESİ

Gümüşgün (yeni adı Baladız) köyündedir. Osmanlı döneminde yapılmış ya da onarılmıştır. Net yapım tarihi bilinmiyor.

Türbenin çevresinde etkinliklerde kullanılabilecek mekanlar vardır.

Türbe sekizgen planlı, blok taş platform üzerine inşa edilmiştir.

Giriş kısmında taç kapı, sivri kemerli ve kenarlar dışbükey silmedir. Zamanla duyulan gereksinim nedeniyle kapının üzerine metal malzeme ile saçak yapılmıştır.

Dört kenarda, altta dikdörtgen üstte daha küçük aydınlık pencereler bulunur. İçten tavanı kontroplak kaplıdır.

Dıştan kırma çatılıdır. Girişi yaklaşık 150 cm yüksekliğinde demir, tek kanatlı bir kapıdan sağlanır. İçerisinde Sinan Dede’ye ait olduğu söylenen bir sanduka vardır.

Sinan Dede’nin 1180-1270 yıllarında yaşadığı hususu, Gümüşgün Köyü Kültür Derneği tarafından iddia edilmektedir. Türbenin iç kısmında üzerinde çok sayıda eşarp olan bir sanduka bulunur.

Türbenin duvarlarında Hz. Alinin resimleri ve kılıcı zülfikara ait işlenmiş motifler görülür. Ayrıca Alevi-Bektaşi geleneğine ait işlemeler de vardır.

Türbede mum yakabilmek amacıyla köşeler oluşturulmuştur.

Türbenin pencerelerinde çok sayıda mum bulunmaktadır. Türbenin içinde, türbenin ihtiyaçlarını karşılayabilmek için bir bağış kutusu konmuştur.

Peki Sinan Dede kimdir? Sinan Dede, Anadolu erenlerinden, Horasan erlerinden, hem Anadolu’yu Türkleştiren ve Müslümanlaştıran, büyük bir asker ve aynı zamanda da büyük bir evliya olarak kabul edilmektedir.

Gümüşgün Aşure Şenlikleri

Sinan Dede Türbesinin yanındaki alanda, her yıl Aşure Şenlikleri düzenleniyor.

 

Gümüşgün Tren İstasyonu

İzmir-Aydın hattı kapsamında İngilizler tarafından 1911 yılında yapılmıştır.

İstasyon yapısı, ambar, lojman, su deposu, gazhane ve tuvalet yapılarından oluşur. Ana istasyon binasının bir kısmı tek, bir kısmı iki katlıdır.

İki katlı bölümün üst katı misafirhane şeklinde tasarlanmıştır. Alt katta ise, bekleme salonu, gişe, büro odaları gibi hizmet birimleri bulunur. Yapının ön kısmında, üstü kiremit örtülü ahşap bir sundurma vardır.

Yapı, taş yığma tekniğiyle yapılmıştır. Dış cephede su basman kotu üzerinden itibaren taş duvar görülür. Bu taş duvar arasında dört sıra tuğla hatır yapının etrafını döner.

Ayrıca saçaklar da tuğladır. İstasyon yapısının hemen karşısında, rayların diğer tarafında ambar yapısı vardır.

 

TARİHİ KALE VE KONANE (CONANA) ANTİK KENTİ

 

Yeri:

Gönen ilçesinin kuzeybatısında, ilçe merkezinden yaklaşık 3 km uzaklıktadır.

1656 metre rakımlı Kaletepe adı verilen, yüksekçe bir dağın yamaçlarında kurulmuştur.

Kuzeybatı Pisidia bölgesi sınırları içinde kalır. 

Kentin ilk yerleşim alanı Kale Tepe üzerinde olmasına rağmen, Roma Döneminden itibaren Akyokuş Tepee taşınmış olduğu ve zamanla da modern Gönen ilçesinde konumlandığı anlaşılmıştır. 

Önemi:

Konane adının Iustinianupolis olarak değiştirilmesi, muhtemelen dönemin İmparatorunun bölgedeki icraatlarıyla ilişkili olmalıdır. 6’ncı yüzyılın ortasında gerçekleştiği bilinen deprem, Pisidia bölgesini önemli ölçüde etkilemiştir. Muhtemelen bu depremde Konane antik kenti de hasar almış olmalıdır. İmparator İustinianus döneminde görülen bu deprem sonrası kentin adı, İmparatorun kente yapmış olduğu hayırseverlik nedeniyle İustinianupolis olarak değiştirilmiş olmalıdır. 

Antik dönemde Pisidia olarak adlandırılan Göller bölgesindeki Conana antik kenti, önemli yerleşimlerden birisidir.

Çünkü: ticaret yolları üzerinde yer alır.

Ayrıca Burdur Gölünün batısında kalan verimli ovalara hakim konumdadır.

Şehir: Hitit, Frig, Lydia, Hellenistik, Roma, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde yerleşim görmüştür.

Teraslar üzerine konumlandırılmış olan kent, bölgenin hem savunma hem de mimarlık tarihi açısından önemli bir yapılaşma yeridir.

Antik dönem yazarlarının şehir hakkındaki yazıları:

Antik kentten ilk olarak Ptolemaios söz eder.

Ancak şehrin yeri, 1874 yılında Alman tarihçi Profesör G. Hirscfeld tarafından keşfedilmiştir.

Hirscfeld, kentin ismini Sagalassos’da bir yazıt üzerinde okumuş ve kenti ilk olarak Gönen ilçesine atfetmiştir.

 

Arkeolojik Araştırmalar:

2009 yılından bu yana sürdürülen yüzey araştırmaları, Gönen ilçesinin 2 kilometre kadar kuzeybatısında yer alan 1656 metre yükseklikteki Kale Tepe üzerindeki yerleşmede yoğunlaşmıştır.

Kentin ilk yerleşim alanı Kale Tepe üzerinde olmasına karşın Roma döneminden itibaren Akyokuş Tepe’ye taşınmış olduğu ve zamanla da modern Gönen ilçesinde konumlandığı tespit edilmiştir.

 

Sur duvarları:

Kale Tepe, oldukça iyi durumda korunmuş olan sur duvarlarıyla tahkim edilmiştir.  

Bu sur duvarları, 4 metre uzunluğunda ve 1 metre genişliğinde taşların harçsız bir şekilde bir araya getirilmesiyle yapılmıştır.

Su:

Kalenin ihtiyacı olan su, Yuvetça yaylasındaki pınarlardan, 35 cm çapındaki toprak künklerle getirilmiştir.

 

Yerleşim alanı:

Kalenin içinde, düzenli bir yol şebekesi ve geniş bir yerleşim alanı yer almaktadır.

Bu haliyle, yerleşme alanı tam donanımlı bir yerleşmenin çekirdeği olma görüntüsü vermektedir.

Kale Tepe yerleşmesi izole edilmiş, müstahkem bir kale görünümündedir.

Pisidia’da birçok noktada karşımıza çıkan, küçük ölçekli, dağ zirvelerinde veya yüksek tepeler üzerinde konumlandırılmış yerleşmelere benzerdir.

Yüksek rakımlı tepelerin üzerine yerleşmiş olan Hellenistik dönemin bu kale görünümlü yerleşmeleri Strabon’un “Pisidialılar Pamphylia Ovasını çeviren dağlık arazide oturuyorlardı” tanımlamasıyla oldukça uyum içindedir.

 

Nekropol Alanı-Tümülüs Mezarlar:

Conana antik kendinin en dikkat çekici mimari unsurları, şüphesiz tümülüs mezarlarıdır. Bu tümülüslerin boyut çeşitliliği, farklı sosyal statüdeki bireylerin defin geleneklerini yansıtmaktadır. 

Tepenin güneydoğu kısmında, şehre girişi sağlayan yolun her iki yanında Tümülüsler ve kayaya oyulmuş mezarlardan oluşan bir nekropol alanı vardır.

Mancarlı sırtı olarak isimlendirilen bu alanda bulunan dairesel planlı Tümülüslerin çapları yaklaşık 5-9 metre arasında değişir, düzgün kesme taşlarla çevrili, üst tarafı tıraşlanmış ve ortası kaçak kazılar sonucu oyulmuştur.

Bazı tümülüsler, dromoslu tasarıma sahiptir. Dromos, antik mezar mimarisinde giriş koridoru olarak işlev gören mimari elementtir. Böylece mezara erişim sağlayan kutsal bir geçiş alanı yaratılmıştır. 

Bu Tümülüs mezarların ortalarında, doğu batı yönünde uzanan, dikdörtgen planlı ve büyük düzgün blok taşlardan yapıldığı anlaşılan mezarlar görülür. Bu büyük blok taşlar, antik dönem taş işçiliğinin kalitesini ortaya koymaktadır. Bu yapım tekniği, hem estetik hem de dayanıklılık açısından dönemin mimari anlayışını yansıtmaktadır. Büyük blok taşların kullanımı, yapıların uzun süre ayakta kalmasını sağlarken, aynı zamanda mezarların kutsallığını vurgulayan monumentel bir etki yaratmaktadır. 

Tümülüslerin üstünde ise, Geç Helenistik ve Erken Roma dönemlerine tarihlenen günlük mutfak kullanım eşyası seramik parçaları vardır.

Bu seramik parçalarına göre; tepe üzerinde bulunan yerleşmenin Erken Helenistik Dönemden itibaren kurulmuş olduğu ve muhtemelen Roma döneminde terk edildiği tahmin edilmektedir.

 

Sivil mimari kalıntıları:

Mancarlı sırtından Kaletepe zirvesine doğru çıkıldıkça, işlevi tam olarak anlaşılamayan kare planlı binaların kalıntıları ve temel seviyesindeki duvarları görülür. Antik kentin kalıntıları, Kaletepe zirvesine kadar yayılmıştır.

Kare planlı binaların temel seviyesindeki duvar kalıntıları, antik kentin sivil mimarisine dair önemli ipuçları vermektedir. Bu kalıntılar, yerleşimin sadece bir nekropol alanı olmadığını, aynı zamanda yaşayan toplumun da burada barındığını göstermektedir. 

Kaledepe zirvesinde yer alan sarnıç ve işlevi tam olarak anlaşılamayan mekanlar, su yönetimi ve depolama sistemlerinin varlığını da ortaya koymaktadır. 

Zirvede bulunan kalıntıların küçük kale kapısı olabileceği düşüncesi, bu alanın stratejik konumunu ve savunma mimarisindeki rolünü işaret eder. 

 

Sikkeler:

Şehirde, MÖ 1’nci yüzyıldan itibaren sikke basıldığı bilinmektedir ve şehre ait ilk bilgilere bu sikkelerden ulaşılır.

İmparatorluk sikkelerinin basımı, İmparator Hadrianus’tan (MS 117-138), İmparator Gallienus (MS 260-268) dönemine kadar devam eder.

 

Piskoposluk:

MS 7-8’nci yüzyıllarda İstanbul’da derlenmiş piskoposluk listelerinde, Konane ismi görülür. Kent, Pisidia Antiokheiası Başpiskoposu altında sınıflandırılmıştır.

Kent piskoposu ya da kilise temsilcileri, ikonaların onurlandırılması hususunu görüşmek üzere MS 787 yılında İznik’te toplanan 2’nci Konsey’de görünürler.

Ayrıca, Aziz Zosimos hikayesinin anlatıldığı bir Hıristiyan metinde, kentten bahsedilir.

 

Günümüz:

Günümüzde kentin yapılarından çok, mezarlık alanları, mezar stelleri ve mimari parçalar yüzeyde görülebilmektedir. Ancak yapılan çoğu büyük ölçüde harap durumdadır. Kent yamaçlarında Helenistik-Erken Roma dönemi tümülüs mezarlar, dikdörtgen planlı taş mezarlar bulunmuş durumdadır. Yani sonuç olarak, burayı ziyaret ederseniz büyük anıtsal yapılar görmeyi beklemeyin, sadece kalıntı izleri görebilirsiniz.

Mimari parçalar ve bol miktardaki mezar stelleri, Isparta müzesinde sergilenmektedir.

 

DEMİRCİ MEHMET EFE KONAĞI

İlçe merkezine 7 km uzaklıktaki Demirlidağı eteğinde kurulmuş İğdecik köyünde köy meydanının yaklaşık 100 metre batısındadır.

 

İğdecik köyü;

16’ncı yüzyılda İğdecik köyü Gönen ovasında, içinde 35 evden oluşan küçük bir yerleşimdir. 18’nci yüzyılın başında terk edilen köy, 1747 yılında Çelik Paşa himayesi altında yeniden kurulmuştur. Köy 18’nci yüzyılda yükselişe geçmiş, buna paralel olarak konut üretimi de artmıştır. Ancak konut dokusunu oluşturan sivil mimarlık örneği olan ahşap evlerin çoğu günümüze kadar yangınlar ve zamanın etkisiyle yok olmuştur. Birçoğu ise harap durumdadır. 

Evet, şimdi İğdecik köyünde bulunan Demirci Mehmet Efe konağından söz edelim.

Bugün, yukarıda sözünü ettiğim nedenlerle, Demirci Efe Konağı da kullanılamaz hale gelmiştir. 

Bugün köyde 120 hanede 436 nüfus yaşamaktadır. 

 

Demirci Efe kimdir ve İğdecik Baskını:

1885 yılında Nazilli’nin Piribeyli Köyünde doğmuş, babası gibi demircilik yapmaktaydı. I Dünya savaşında bir Ermeni subayının onur kırıcı hareketine kızarak, askerden kaçmış ve dağa çıkmıştır. Yaklaşık 200 kişilik bir kuvvetle eşkıyalık yapmaya başlamıştır. 

Daha sonraki süreçte dağdan inen Demirci Efe, Karargahını Nazilli’de kurar. 15 Mayıs 1919 tarihinde İzmir’e giren Yunanlılara karşı Milli Mücadeleye katılmış, kuvvetleriyle 10 Temmuz 1919 tarihinde Umurlu’daki cephe komutanı İsmail Hakkı Beyin emrine girmiştir. 12 Haziran 1920 tarihinde ise Isparta’ya çekilmek zorunda kalmıştır. 

10 Kasım 1920 tarihinde düzenli ordu kurulmasını savunan Albay Refet Bey, Demirci Efe’yi Konya’ya davet etmiştir. (Ona kuvvetlerini Kolordu olarak teşkil etmeyi ve kendisine de kolordu kumandanlığı vermeyi teklif etmiştir.)

Demirci, bu davete olumlu ya da olumsuz cevap vermez.

Bunun üzerine, 22 Kasım 1920 tarihinde, Demirci Mehmet Efendi’ye, İğdecik köyünde bir gece baskın düzenlenir ve Efe’nin kuvvetleri dağıtılır. 

Efe çok az adamıyla dağa kaçmayı başarır, dağa kaçarak kendisini kurtarmasına rağmen, kuvvetleri teslim olur.

Daha sonra Ankara Hükümeti, Milli Mücadeledeki başarılarından dolayı kendisini affeder.

Demirci Mehmet Efe, 1955 yılında Nazilli’de vefat eder. 

Bir dönemin tarihine tanıklık etmiş bu konak, günümüze kadar ayakta kalmayı başarmıştır.

Ayrıca, bu konak tarihi değerleri dışında, mimari anlayışı ve gösterişli süslemeleriyle de geleneksel Isparta evleri içinde önemli yer tutar.

Konağın önemi:

Demirci Mehmet Efe, Milli Mücadele yıllarında, 1920 yılında, Süleyman Efendiye ait bu büyük binayı karargah binası olarak 7 ay süreyle kullanmıştır.

Aydın cephesinden düşman baskısı altında tutunamayarak geri çekilen Demirci Mehmet Efe, tren ile yakınından geçmekte olduğu İğdecik köyünü görünce, bu köyün manzarasını çok beğenmiş ve burada oturmaya karar vermiştir.

Ardından birkaç ailenin evini boşaltmış ve bu evlere kendisi ve ailesini yerleştirmiştir.

Demirci Mehmet Efe, Milli Mücadele tarihinde “İğdecik baskını” olarak bilinen tarihi olayda bu konakta bulunuyordu.

Baskın sabahı bu konaktan kaçarak İğdecik köyünün arkasındaki dağlara sığınmıştır.

Demirci Efe daha sonra Nazilli’de ikamet etmeye başlamış ve 1959 yılında ölümüne kadar orada kalmıştır.

 

 

Konağın mimari yapısı:

Genel olarak çok önemli mekansal değişikliklere uğramadan günümüze kadar gelebilmiştir. Bölgede az sayıdaki kalan geleneksel konutlardan biridir. Yapıda günümüze kadar hiçbir kapsamlı onarım ve restorasyon çalışması yapılmamıştır. Ancak zaman içinde yapı sahipleri tarafından farklı zamanlarda lokal onarımlar, yenileme çalışmaları ve mekan eklemeleri yapılmıştır. 

Yapının sağ cephesine eklenen niteliksiz derme-çatma mekanlar ise yapı algısına zarar vermektedir. 

Zaman içinde yapıya zarar veren cephe ve çatıda meydana gelen su deformasyonları olmuştur. 

 

Evet şimdi mimari özellikleri:

Konağın: 19’ncu yüzyılda yapıldığı tahmin edilmektedir. Yapı bodrumlu, zemin üzeri bir katlıdır.

 

Bodrum kat:

Yapının bodrum katı hanay, tahıl ambarı ve iki adet depo mekanından oluşur. Güney cephesi tamamen açıktır. Taşıyıcı ahşap sütunlar işlemeli mermer ayaklara oturmaktadır. 

Mekanın sütunlu güney cephesi dışında, üç tarafı da ahşap hatıllı moloz taş duvar ile çevrilidir. 

Hiçbir pencere bulunmayan mekanda, bodrum kattan zemin kata çıkan merdivenin bitiş noktasında döşemeye paralel şelikde inşa edilen, ahşap kayar kapı dikkat çeker. 

Bodrum katta bulunan günümüzde depo olarak kullanılan iki mekanın geçmişte ahır olarak kullanılmış olduğu düşünülür. 

Bodrum katta tavanlar ahşap kirişlemedir. Mekanların doğal taş kaplamaları olan döşemeleri sökülmüş ve geriye sadece sıkıştırılmış toprak kalmıştır. 

Sonuç olarak, yapının bodrum katında günümüze kadar önemli bir yapısal değişiklik olmamıştır. 

 

Zemin kat:

Zemin katta, T formundaki sofanın iki yanına yerleştirilmiş, 4 oda ve 2 adet kiler bulunur. 

Mekanların cephe duvarlarında ahşap sedir bulunur. Diğer iki odada ayrıca ocaklar bulunur. Odalar geleneksel ahşap çıtalı tavanları oldukça sade inşa edilmiştir. 

Sofada dar kenarından işlemeli bir demir kapıyla sokağa ulaşılır. Sofanın doğu köşesindeki ahşap merdivenden, hem bodrum kata hem de 1’nci kata sofaya ulaşılır. 

 

Birinci kat:

T formundaki sofanın iki tarafına yerleştirilmiş 4 oda bulunur. Bu dört odanın tamamı, baş oda denebilecek mimari detaylara sahiptir. Zemin katın aksine, tüm ahşap kapı ve dolap kapakları işlemelidir. 

Giriş cephesindeki iki odada, tavanları ahşap çıtalı alçı tavan süslemelidir. 

Tavanlarda özgün ahşap ve alçı işçiliği göze çarpar. 

Özellikle konağın en çok dikkat çeken yönü, ana yola bakan cephede yer alan iki odanın alçı tavan süslemeleridir.

 

Alçı süslemeler:

Realist üslupta yapılarak kendi renklerine boyanmış olan meyvelerin tasviri, diğer evlerde görülmemektedir. Meyvelerin her biri farklı renkte boyanmıştır. 

Meyve tabağı incelendiğinde; mandalina, domates, biber, bamya, incir ve limon gibi bazı yiyecekler rahatlıkla seçilebilmektedir. 

Meyveler oldukça gerçekçi olarak ve kendi renkleri kullanılarak betimlenmiştir. 

Meyvelerin içinde: limon ve mandalina gibi sıcak iklimlerde yetişen meyvelerin tasvir edilmesi, bunu süslemeyi yapan ustanın gezdiği yerlerden ve hayal gücünden kaynaklanabileceği gibi, Demirci Mehmet Efe’nin Ege ikliminde doğup büyümesinden ve bu meyveleri daha önce tanımasından dolayı süslemenin onun zevklerine uygun yapılmış olabileceğini de akla getirmektedir.

Öte yandan bu tür realist süslemelerin, yörede yaşayan gayrimüslim, daha doğrusu Rum ustalar tarafından yapılması muhtemel görünür.

Bu görüşü doğrulayacak bir husus o dönemlerde İğdecik köyünün yakınlarında, Gönen ilçesi civarında bir kısım Rum vatandaşın yaşamakta olduğudur.

 

Gelelim Günümüze:

Ancak yapı günümüzde oldukça harap durumdadır.

Mülkiyeti Gülsüm Erdoğan adına kayıtlıdır. Kapısı kilitlidir, koruma altına alınmamıştır.

 

KOÇTEPE İNCİRLİKAYA ODA MEZARLARI

Isparta-Burdur kara yolunun doğusunda, Koçtepe köyü İncirlikaya mevkiindedir.

Kaya mezarları doğal kaya kütlesine oda şeklinde yapılmıştır. Yol kodundan yüksekte olup maki bitki örtüsünden dolayı mezarların girişleri yoldan görünmemektedir. 

6 mezar, toprak düzeyinin üstünde kayada, 1 tane dromoslu mezar tepenin güney doğusunda tarla içinde, ikinci kromoslu mezar odası güneydoğudaki tepenin ilk eteğinde, son mezar odası da bu alandadır.

Mezarların iki tanesi dromosludur. Bir mezarın içi iki odalı olup 4 adet kline ihtiva eder. Diğer bazı mezarların çatısı iki tarafa eğimlidir. Cephesi kaya yüzeyinde olanların ön kısmı tıraşlanmış ve kapı kenarlarını bantlarla çevirmişlerdir. Roma dönemi mezarlarıdır. Pisidia kaya mezarlarının diğer örnekleriyle benzerlik gösterir.

 

AKYOKUŞ TEPE ANTİK YERLEŞİMİ VE NEKROPOL ALANI

Gönen ilçe merkezinin yaklaşık 1 km kuzeyinde, yaylaya çıkan orman yolunun batısında, 1267 metre yüksekliğinde, doğal bir tepedir.

Tepenin yamaçlarında ve zirvesinde, farklı dönemlere ait seramikler ve büyük şekilsiz inşaat taşları görülür.

Önceki yıllarda, piknik alanı haline getirmek maksadıyla tepenin zirvesi, 1-1,5 metre tesviye edilerek tamamen düzleştirilmiş, yamaçlarda 5 farklı teras oluşturularak ağaçlandırma ve bu ağaçları sulamak için bir sistem yapılmıştır.

Tepenin yamaçlarında yer yer kaçak kazı çukurları görülür.