Isparta Keçiborlu: Isparta il merkezine uzaklık 41 km dir. Akdeniz bölgesinin göller yöresindedir. Burdur gölünde 22 km kıyısı vardır. Özellikle E-24 devlet kara yolu üzerinde bulunması nedeniyle, Ankara-Antalya arasında yolculuk yapanlar, bu ilçeden geçerler.
İlçe merkezinin ortalama rakımı yani denizden yükseklik 1010 metredir. Güneyinde Eğirdir gölü bulunur.
1997 yılında açılan Süleyman Demirel Hava alanı, ilçe sınırları içindedir.
İlçenin günümüzdeki en önemli ekonomik faaliyet alanı tarım ve hayvancılıktır. Meyvecilik, sebzecilik, bağcılık, gülcülük ve lavantacılık yapılmaktadır.
TARİHİ
Isparta Keçiborlu: Niğde’nin Bor ilçesinden buraya göç edenlerin bir kısmı Uluborlu’ya ve bir kısmı ise Keçiborlu’ya yerleşirler. Keçiborlu’ya yerleşenler “Küçük Borlu” anlamında buraya “Kiçiborlu” ismini verirler. Ayrıca bölgenin küçük tepeciklerden meydana gelen arazi yapısı nedeniyle “Küçük taşlık yer” anlamında “Kiçiborlu” denildiği de söylenir. Bu isim, zamanla “Keçiborlu” olarak günümüze gelmiştir.
Bölge 1182 yılında Selçuklu egemenliğine girer. 1301 yılında Hamitoğulları Beyliği ve 1380 yılında ise Osmanlı egemenliği görülür.
Keçiborlu, 1935 yılından itibaren, ülkemizde tek kükürt üreten fabrika bulunması nedeniyle tanınmıştır. Etibank tarafından ilçe merkezinde kurulan üretim tesisi, ilçede gerek istihdam ve gerekse sosyal hayatın canlanmasını sağlamıştır.
KÜKÜRT VE KÜKÜRT TESİSLERİ
Yukarıda belirttiğim gibi, bir zamanlar, Ankara-Antalya yolunda ilerlerken, Keçiborlu yöresine varıldığında, muhteşem bir kötü koku hissedilirdi.
Çünkü burada Kükürt Madeni işleme tesisi vardı. Keçiborlu kükürt madeni, 1900 yılında Hüseyin Kureyşi isimli biri tarafından çalıştırılmıştır. 1914-1918 yılları arasında ise, Almanlar, basit üretim tesisiyle burada kükürt üretimi yapmışlardır.
Cumhuriyet sonrasında ise, üretim yetkisi İtalyan ve Fransızlara verilmiş, bu yetki 1934 yılında ise Sümerbank’a devredilmiştir.
1944 yılında üretim Etibank tarafından yürütülür. Bu dönemde, ilçeye üretim için gelen mühendisler ve yapılan tesisler, sosyal hayatın canlanmasını sağlamıştır.
Ancak zaman içinde üretim maliyetlerinin artması ve madenin gittikçe fakirleşmesi nedeniyle, 1980’li yıllarda tesisin kapatılması gündeme gelmiştir.
1995 yılında ise tesis ekonomik ömrünü doldurmuş olduğundan kapatılmış ve maden ocaklarının üstü betonla kapatılmıştır. Elbette tesis kapatıldıktan sonra ilçede işsizlik artmış, işçilerin ve teknik personelin başka yerlere tayin edildiği, ilçenin nüfusunun azalmaya başladığı tespit edilmiştir. (kapatma öncesi fabrikada 1200 işçi çalıyormuş.)
Sonuç olarak: artık bu yoldan geçilirken, yani Ankara-Antalya yolu üzerindeki ilçeden geçilirken, eskisi gibi kötü koku olmuyor.
Kükürt işletmesinin sahası ve tesisleri, yeni kurulan Meslek Yüksek Okuluna devredilmiştir.
KEÇİBORLU MESLEK YÜKSEK OKULU
Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesine bağlıdır. İlçe merkezinde Cumhuriyet Mahallesi Yıldız Caddesindedir. Isparta il merkezine uzaklık 43 km dir ve araçla yaklaşık 40-45 dakika yolculuk sürer.
Evet okul 1994 yılında kurulmuştur. Okul bünyesinde önlisans düzende toplam 8 program eğitim-öğretim faaliyeti yürütülmektedir.
Okul fiziki alan olarak 1800 m karelik bir alanı kaplar. Bu alanda: eğitim binası, idare binası, yemekhane, kafeterya, 3 atölye, kütüphane, 3 bilgisayar laboratuvarı ve bir fittnes salonu gibi donanımlara sahiptir.
GÜL
İlçe merkezine 15 km uzaklıktaki Senir kasabası ve ilçe merkezine 9 km uzaklıktaki Kılıç kasabası: gül bahçeleri ve gül fabrikaları ile tanınır.
Gül toplama sezonunda, buralara turistik geziler düzenlenir ve gelenler, bahçelerde gül toplarlar.
Ayrıca, yine bu kasabalarda bulunan gülyağı tesislerinden geleneksel gülyağı ve gül suyu satın almak mümkündür.
Senir kasabasında, bir de geleneksel etnografik objelerin sergilendiği, Kültür evi vardır.
LAVANTA
Lavanta bahçeleri Kuyucak köyündedir.
Kuyucak köyü, İl merkezi İsparta’ya 50 km uzaklıktadır.
Kuyucak köyünde yetiştirilen lavanta, sıcaklık ve yağış gibi mevsimsel durumlara bağlı olarak Temmuz ayı başında açmaya başlar ve Temmuz sonu ile Ağustos ayı ortalarına kadar hasat edilir.
Yetiştirilen lavantalar, Türkiye ihtiyacının % 90’ını karşılar.
Lavanta çiçekleri, fabrikalarda işlenip sabun, yağ, kolonya gibi ürünlere dönüştürülür.
Buradaki lavanta tarlaları, son yıllarda turizm etkinlikleri yönünden de oldukça yoğun bir turizm aktivitesine sahip olmuştur.
Lavantaların çiçek açtığı dönemde (yani Temmuz sonu ile Ağustos ayı ortalarına kadar olan sürede) bu mor renkli tarlalar ziyaret edilir, ziyaretçiler yürüyüş yapar, bisiklete binerler, fotoğraf çekerler ve lavanta ürünlerini satın alırlar.
GEZİLECEK YERLER
KEÇİBORLU TREN İSTASYONU
1910 yılında İngilizler tarafından yapılmış olan Keçiborlu İstasyonu: istasyon yapısı, ambar, lojman ve tuvalet yapılarından oluşur.
Gümüşgün istasyon yapısıyla aynı mimari özelliklere sahiptir.
Tek farkı, istasyonda su deposu bulunmaması ve gazhane yapısının yıkılmış olmasıdır.
Ana istasyon, bir kısmı tek katlı bir kısmı iki katlıdır.
İki katlı kısmın üst katı misafirhane şeklinde tasarlanmıştır.
Alt katta ise bekleme salonu, gişe büro odaları, bilet gişesi gibi hizmet birimleri bulunur.
Yapı taş yığma teknikle inşa edilmiştir.
Dış cephede subasman kotundan itibaren taş duvar görülür.
Bu taş duvar arasında dört sıra tuğla hatıl, yapının etrafında dönmektedir.
Ayrıca saçaklar da tuğladır.
Kapı ve pencerelerin tamamı dikdörtgen formdadır ve çevresinde sive dönmektedir.
Bu sövelerin üzerinde de basık kemer formunda tuğla söveler yer almaktadır.
Yapı her iki kodunda da beşik çatı ile örtülüdür.
Ayrıca bodrum katı da bulunmaktadır.
İstasyon yapısının hemen karşısında rayların diğer tarafında ambar yapısı bulunur.
Bu yapıda, istasyon yapısının dış görünüşüne uyumlu taş duvar ve tuğla hatıllıdır.
Beşik çatılıdır.
Büyük tek bir mekanın yanında yapının bir ucunda iki katlı bir büro kısmı vardır.
İçinden bir ray hattı geçmektedir.
Lojman yapısı da istasyon yapısı ile aynı mimariyi gösterir.
Tek katlı, beşik çatılıdır ve iki bağımsız bölümden oluşur.
Lojman yapılarının yıkılmaya başladığı görülmektedir.
Tuvalet yapısı ise kompleksi temel mimarisine uyumlu tek katlı ve beşik çatılıdır. Panjurlu kare formu penceresi bulunmaktadır.
SİNAN BEY CAMİSİ
İlçe merkezindeki bu tarihi caminin kim tarafından ve ne zaman yapıldığı bilinmemektedir.
Kareye yakın, dikdörtgen planlı olan cami, taş duvarlara sahip olup, marsilya kiremidi kaplı kırma çatı ile örtülüdür.
Caminin kuzey, batı ve doğu cephelerinden giriş kapısı bulunur.
Kuzeydoğu köşede bulunan minarenin kesme taştan örülmüş yüksek kare kaidesi vardır.
Üçgen papuç bölümünden sonra ince bir bilezikle silindirik gövdeye geçer.
Gövde bir bilezikle sona ermekte, şerefe, petek ve külah ile minare sonlanmaktadır.
Minarenin tamamında kesme taş kullanılmıştır.
Minare kaidesinde, iki satır halinde mermer kitabe vardır.
Kuzey cephenin alt bölümü sonradan eklenmiş betonarme bölüm yer almaktadır.
Bu cephede, alt sırada yuvarlak kemerli dört adet dikdörtgen formlu pencere ve ortalarında yuvarlak kemerli kapı bulunur.
Üst sıra cephenin özgün taş duvarları arasında beş tane dikdörtgen formlu yuvarlak kemerli pencere vardır.
ASLANLI ÇEŞME
İncesu beldesi, Köyiçi mevkiindedir.
Belediye binasının batısında bir meydana bakan, dikdörtgen formlu, kesme moloz taşlardan yapılmış, yuvarlak kemerli, saçak ve kemer ayaklarının bastığı kotlarda kademeli silmeleri bulunan bir çeşmedir.
Çeşme içerisinde devşirme blok kesme taşın da yer aldığı görülmektedir.
Çeşmenin orta kısmında, iki tane küçük dikdörtgen formlu niş vardır.
Çeşmenin üzeri saç malzemeden kırma formlu bir çatı ile örtülmüş olup, cephesinde çeşitli resim ve motifler ile çeşmeye adını veren iki aslan kabartması bulunmaktadır.
Aslan kabartmalarının arasında 1932 tarihi yazmakla beraber bu mevkiiye yakın bir noktada bulunan “Koca çeşme” ile aynı dönemde yapıldığı düşünülmektedir. (muhtemelen 1885 yılı)
KOCA ÇEŞME
İncesu belde merkezinde, bir meydana bakan dikdörtgen formlu kesme ve moloz taşlardan yapılmıştır.
Yuvarlak kemerli bir çeşmedir.
Çeşmenin saçak ile kemer ayaklarının bastığı kotlarda kademeli silmeler vardır.
Çeşme içerisinde blok kesme devşirme bir taş da bulunmaktadır.
Kemerli kısmının içerisindeki kitabede 1885 tarihi okunmaktadır.
Çeşmenin orta kısmında da küçük dikdörtgen bir niş vardır. Çeşmeye saç malzemeden bir kırma çatı yapılmıştır.
ÇELİKLER ÇEŞMESİ
İncesu beldesi Merkezinde, sokak köşesinde ve eski çamaşırhaneye bitişik konumda olan çeşmenin sivri kemerinin iç kısmında, küçük bir niş vardır.
Sokak çeşmesi olarak tanımlanmıştır.
Genelde moloz taşlardan yapılmış ve sıvanarak mavi renge boyanmış olan çeşmenin kemerlerinin bastığı taşlar, kesme blok taşlardır.
Çeşme yapısının üstünü kapatan kırma çatı formlu saç malzemeden yapılmış olan çatı oldukça kötü durumdadır.
GÜVERCİNLİK MAĞARASI
İlçe merkezine bağlı Aydoğmuş köyünde Akdağ çevresindedir.
Mağaranın isminin nedeni, mağara giriş kısmında yaşayan güvercinlerden gelmektedir.
Deniz seviyesinden 1380 metre yüksektedir.
Giriş kısmı dar ve kuyu biçiminde olup, buradan mağaranın ana salonuna erişilir. Tabanda kaya blokları ve molozlar bulunur.
65 metre uzunluğundaki mağaranın yukarı doğru devam eden bölümleri: sarkıt, dikit ve sütun gibi damlataş oluşumlarıyla kaplıdır.
Mağara içi kuru bir ortamdır, ölçülen sıcaklık yaklaşık 11 derece civarındadır, nem oranı yüzde 75-78 arasındadır.
Ancak ulaşım zordur, bu yüzden pek tanınmamıştır. Mağarayı görmek isteyenlerin Aydoğmuş köyü üzerinden mağaraya yürüyerek ulaşmaları gerekir.
BURDUR GÖLÜ KIYISI
İlçenin Burdur gölü kıyısındaki 22 kilometrelik alanda, çeşitli mesire alanları vardır.
İNCESU KÖYÜ CAMİSİ
İncesu beldesi merkezindedir.
Kare planlı, kırma çatılı, marsilya tipi kiremit örtülü, kuzey-batı köşesinde tek şerefeli bir minareye sahip köy camisidir.
Yapım tarihi olarak, 1692 yılı tahmin edilmektedir ama net kayıt yoktur.
Bahçede yoğun olarak bulunan iğne yapraklı ağaçlar gurubu nedeniyle ile cami yapısı genel olarak algılanamamaktadır.
Cami içerisindeki ahşap tavan işleri ve mekansal özellikler açısından, kültür varlığı olarak tescilli bulunan Burdur-Çavdır İlçesi Bölmepınar köyü camii ve Burdur-Kemer ilçesi İbrahim çavuş camisi ile benzerlik gösterir.
Bu yüzden ahşap tavanların yöresel bir mimari öğe olduğu ve belli bir dönemde bu yörede uygulandığı anlaşılmaktadır.
Caminin giriş kapısı yanında, caminin adının yazılı olduğu mermer levhada 1692 tarihi yazmakla birlikte, zaman içerisinde hem caminin ayakta kalması ve onarımı, hem de günün ihtiyaçlarına göre geliştirilmesi için eklentiler ve değişiklikler yapılmış, tek şerefeli minaresi de üzerindeki levhadan da anlaşıldığı üzere 1958 yılında eklenmiştir.
Yapı özellikle ahşap işçiliği ve mekansal özelliği ile yöresel-kırsal cami mimarisinin iyi bir örneğidir.
HACI EMİN SARNICI
Senir kasabasının kuzeyinde, kuş uçumu yaklaşık 5 km mesafede, Kırardı mevkiindedir.
Sucuk kuyusu olarak da bilinen sarnıç, yaklaşık 70 cm yüksekliğinde, 5 x 12 metre ebatlarında, doğu-batı doğrultusunda, derinlemesine dikdörtgendir.
Duvarlar moloz taş örgüdür. 1967 yılında yapılan bir onarımla tabla betonla örtülmüştür.
Batı duvarda, giriş aksında küçük bir havalandırma penceresi vardır.
Giriş doğu yüzün ortasından yaklaşık 80 cm genişliğinde ve 180 cm yüksekliğinde yuvarlak kemerli bir kapıdan sağlanır.
Sarnıç içine, güneye dönen merdivenlerden inilir.
İçeride de duvarlar moloz taş örgülüdür ve horasan harcıyla sıvanmıştır.
Sonradan yapıldığı anlaşılan bir sıvalı bölümün üzerinde tamir tarihi 1945 yazılmıştır.
Üstü düzgün kesme taştan yapılmış tonozla örtülmüştür.
Tonoz iki noktada yine düzgün kesme taşlı kemerle desteklenmiştir.
Kuzey ve güney duvarlarında sarnıcı besleyen iki adet su kanalı vardır. Şu anda sarnıçta su bulunmaktadır.
HACI HÜSEYİN SARNICI
Senir kasabasının yaklaşık 6 km batısında, Tepecik mahallesine giden yolun güney kenarındadır.
Sarnıç, dıştan yaklaşık 10 x 15 metre ebatlarında ve yaklaşık 1.5 metre yüksekliktedir.
Ortasında 1.5 metre yüksekliğinde, sekizgen bir tambur vardır.
Tambur kubbeyle örtülmüştür.
Kubbenin üstü, iki kemerin birbirini kesmesiyle kapatılmış, haçvari bir görünümle kenarlar boş bırakılarak havalandırma sağlanmıştır.
Sarnıca, güneybatı köşeden kemerli bir kapıyla girilir.
İç mekan haç planlıdır.
Dışarıdan izlenen tamburun burada, yaklaşık 3 metre yüksekliğinde ve fazla yüksek olmayan ayaklar tarafından taşınan dört büyük kemere oturtulduğu görülür.
Bu kemerler iç içe iki kemer şeklinde daralarak ve yüksekliği azalarak haçın kollarını meydana getirmektedir.
Tonozlardan bir tanesi yıkılmıştır.
Sarnıcı besleyen ikisi sağlam bir tanesi tahrip olmuş üç adet suyolu vardır.
Kemerler ve ayaklar düzgün kesme taştan, diğer bölümler moloz taştan yapılmıştır. İçerisinde günümüzde su yoktur.
HASAN HÜSEYİN SARNICI
Senir kasabasındadır.
Kuzey-güney doğrultusunda derinlemesine dikdörtgen planlıdır.
Yaklaşık 14 x 8 metre boyutlarındadır.
Yüzeyden yüksekliği 2 metre civarındadır. 25 yıl kadar önce yapılan bir onarımla sarnıcın dışı dört taraftan tamamen briketle çevrilmiş, üstü betonla örtülmüştür.
Güneydeki girişten 18 basamaklı bir merdivenle sarnıcın içine inilmektedir.
Su yoktur.
İç mekan yüksekliği 6 metre civarındadır.
Duvarlar 4 metre yüksekliğe kadar dört taraftan sıvalıdır.
Üst örtü tonozdur. Tonoz iki adet kemerle desteklenmiştir.
Kemerler zemine kadar inen duvar çıkmalarına oturtulmuştur.
Kuzey duvarında zeminden 4 metre yükseklikte sarnıcı besleyen su kanalı vardır.
Kuzey ve güney cephelerde, birer pencere mevcuttur. Sarnıcın içi orijinalliğini korumuştur.
